نقد فیلم Happiness (شادی)

Happiness - نقد فیلم Happiness (شادی)

«شادی» برای مخاطب یک فیلم بسیار گیج‌کننده است ، حتی برای آن‌هایی که تحسینش می‌کنند ، چرا که ما را در نحوه‌ای که با آن تقابل می‌کنیم به چالش می‌کشد ، آیا فیلم تصویر اندوه بیچارگیِ انسان است ؟ پس چرا ما می‌خندیم ؟ آیا یک کمدی کنایه‌آمیز است ؟ پس چرا ما برای این آدم‌های تنها دلسوزی می‌کنیم ؟ آیا در مورد ذات فاسد انسان است ؟ بله ، ولی چرا ما را مظنون و معذب می‌‌کند که فساد تمام آن چیزی است که  ما در طول زندگی به سمت آن بدون هیچگونه اخلاقیاتی جذب می‌شویم ؟

در فیلمی که به ذات فاسد و بیچاره‌ی انسان نگاهی می‌اندازد ، ممکن است یک نکته‌ی وحشتناکی باشد که این شخصیت‌ها قرار نیست انتظارات ما را با کنش‌های عجیب و غریب برآورده کنند ، بلکه آن‌ها مثال‌هایی باورپذیر از انسان‌های امروز هستند.

تاد سولوندز بیش از هر چیز به امیال انسان در دو دوره نگاهی می اندازد. در زمان بلوغ و دیگری میان سالی. ولی در فیلم شادی عقده های جنسی تنها به یک شخصیت نه بلکه به کل شخصیت های فیلم تعمیم داده می شود.

پسر بچه ی دوازده ساله ای که به «ارگاسم» نمی رسد و از پدر خود در مورد این ناتوانی کمک می گیرد. این یکی از غریب ترین سکانس های سینما است ، جایی که پدر به پسر خود پیشنهاد می دهد که به او نشان دهد که چگونه خودارضایی کند – تازه در پایان می فهمیم که این سکانس در برابر آنچه در پایان داستان عیان می شود تازه خیلی معمولی است.

Happiness1 - نقد فیلم Happiness (شادی)

زن موفقی که زندگی جنسی سالمی داشته است ولی الان که می خواهد یک داستان اروتیک بنویسد به یک تجربه حسی/عاطفی نه بلکه به یک تجربه ی حیوانی و وحشی نیاز دارد تا با استفاده از تجربه به خیال خود حرکت کند و داستان خود را بنویسد.

دختر باکره ای که با وجود اینکه خود تا به حال مورد مهر و عشق قرار نگرفته باعث خودکشی دیگری می شود و خود تنها وسیله ای برای ارگاسم دیگران – چه با صدایش به عنوان محرکی برای خودارضایی و یا  فروختن تنش برای ارضای مردی که با دروغ او را برهنه کرده است.

مردی که دچار عقده های جنسی و سرکوب است ، کسی که به خاطر فیزیک و چهره اش و ناتوانی در ابراز احساسات انسانی و ارضای امیال خود به واسطه ی زنان دچار تخیلات مریض نسبت به زن همسایه – همان شخصیت زنی که به دنبال تجربه ای کثیف برای نوشتن کتاب است – هست و خود که از تحقیر شدن دچار عقده شده ، زنِ چاقی که میل به دوستی با او دارد را مسخره می کند و این طنزی غریب در باب انسان ها و روابط انسانی است.

Happiness2 - نقد فیلم Happiness (شادی)

همه ی این شخصیت ها در یک آپارتمان زیست می کنند ، کسانی که این عقده های جنسی را پشت نقاب «زیبا» قایم کرده اند و سعی می کنند لایف استایل خود را به رخ دیگری بکشند در حالی که همگی به شکل طعنه آمیزی بازنده اند.

به این فکر کنید که کسی که به عنوان روان شناس به او پناه می برید ، خود دچار افسارگیسخته ترین افکار و حتی بیمار ترین ذهن باشد و از او برای التیام روان خود درخواست کمک کنید. چقدر این زنجیره ی کمک گرفتن های انسان ها از یک دیگر غریب است.

انسان امروزی که سولوندز آمریکایی تصویر می کند ، انسانی که تنها هدفش رو طول بیداری رسیدن به ارگاسم است. حالا چه این رسیدن به ارگاسم از هم خوایی با همسر باشد چه خودارضایی و نفرت و چه تماشای آلت فرزند حود و خودارضایی با پسر خود !

فیلم سولوندز نه بی حیا است نه بی شرم و نه زننده ! بلکه داستانی دیدنی و به شدت قابل لمس است. آنچه که سولوندز نمایش می دهد تابو شکنی در سینمای آمریکا است. سینمایی که همیشه شعار خانواده ، دوستی و تحقق «رویای آمریکایی» داده است.آدم های تاد سولوندز به شدت واقعی اند و اکت های آن ها فرا تر از آنچه که انسان های معمولی توانایی انجام آن را دارند نمی رود بلکه نشان می دهد که آدم هایی که با ژست خوشبختی و شادی سر میز غذا در کنار یکدیگر می نشینند همگی در درون در حال غلت زدن در افکاری هستند که از بیان آن ها شرم دارند و نمی خواهند انحرافات جنسی خود را عیان کنند. تاد سولوندز در سکانس پایانی با جمله ی پسر بچه ی خانواده که از اولین ارگاسم خود خوشحال است و با ذوقی غریب این شادی را یا خانواده در میان می گذارد و می گوید «ارضا شدم» داستان خود را به حیرت انگیز ترین و کمیک ترین شکل ممکن تمام می کند.

این یک کمدی سیاه بی نظیر است و می شود در توصیف این فیلم لفظ «وقتی از کمدی سیاه حرف می زنیم در واقع از چه حرف می زنیم» استفاده کرد.

نویسنده: دانیال زین العابدینی

منبع: مجله رادیکال
حتما عضو کانال تلگرام و صفحه اینستاگرام سینما مدرن باشید! ما در تلگرام و اینستاگرام مطالب متفاوت تری داریم که در سایت نیست!
عشق فیلم هستی بیا کانال تلگرام ما 😍
//