CineModern Telegram
آموزش اصول سینما: عنصر ﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻤﺎ
امتیاز 5 از 1 رای

آموزش اصول سینما: عنصر ﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻤﺎ

ﻣﮑﺎﻥ ﻳﺎ ﻟﻮﮐﻴﺸﻦ، ﺟﺎﻳﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻓﻴﻠﻢ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺪ. ﻣﮑﺎﻥ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺯﻳﺎﺩﯼ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻤﻨﺎﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﯼ ﻓﻴﻠﻢ ﺍﺳﺖ. ﻓﻴﻠﻤﻨﺎﻣﻪ ﻧﻮﻳﺲ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻤﻨﺎﻣﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﮑﺎﻥ ﻭﻗﻮﻉ ﻳﮏ ﺭﻭﻳﺪﺍﺩ ﻭ ﺻﺤﻨﻪ ﺭﺍ ﻣﺸﺨﺺ ﮐﻨﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺎﻥ ﺩﺍﺧﻠﯽ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺧﺎﺭﺟﯽ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺧﻠﯽ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ ﻳﮏ ﺍﺗﺎﻕ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺩ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻳﺎ ﻣﺴﺠﺪ ﻳﺎ ﮐﻠﻴﺴﺎ ﻳﺎ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺎﺭﺟﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﻫﺎﯼ ﻳﮏ ﺷﻬﺮ ﻳﺎ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎﯼ ﻳﮏ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﻳﺎ ﺩﺷﺖ ﻭ ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﻳﺎ.

ﻣﮑﺎﻥ ﺭﻭﻳﺪﺍﺩﻫﺎﯼ ﻳﮏ ﻓﻴﻠﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﻴﻠﻢ «ﻣﺴﺘﺎﺟﺮ ﭘﻮﻻﻧﺴﮑﯽ»، ﺁﭘﺎﺭﺗﻤﺎﻧﯽ ﮐﻮﭼﮏ ﺩﺭ ﻳﮏ ﺷﻬﺮ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺎﺭﻳﺲ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﺑﺰﺭﮒ، ﻭﻳﻼﻳﯽ ﻭ ﺍﺷﺮﺍﻓﯽ ﻣﺜﻞ ﻓﻴﻠﻢ «ﺯﻳﺒﺎﻳﯽ ﺭﺑﻮﺩﻩ ﺷﺪﻩ» ﺑﺮﻧﺎﺭﺩﻭ ﺑﺮﺗﻮﻟﻮﭼﯽ.

ﻣﺴﺘﺎﺟﺮ ﺭﻭﻣﻦ ﭘﻮﻻﻧﺴﮑﯽ

 ﻧﻤﺎﻳﯽ ﺍﺯ ﻓﻴﻠﻢ ﻣﺴﺘﺎﺟﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺭﻭﻣﻦ ﭘﻮﻻﻧﺴﮑﯽ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻓﻀﺎﻫﺎﯼ ﺩﺍﺧﻠﯽ ﻳﮏ ﺁﭘﺎﺭﺗﻤﺎﻥ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺩ.

ﻣﮑﺎﻥ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ ﮐﻠﯽ ﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻫﺎﯼ ﻣﻠﯽ ﻭ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻳﯽ ﺭﺍ ﺷﺎﻣﻞ ﺷﻮﺩ. ﻓﻴﻠﻤﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﮑﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﻓﻴﻠﻤﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺩ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﺎﯼ ﺑﺴﻴﺎﺭﯼ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺩﻳﺪﻥ ﻓﻴﻠﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﺍﻳﻨﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺳﻴﻨﻤﺎﯼ ﻣﻠﯽ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻳﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﺸﺨﺼﻪ ﻫﺎﯼ ﺳﻴﻨﻤﺎﯼ ﻣﻠﯽ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﻣﮑﺎﻥ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻳﯽ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻓﻴﻠﻢ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺗﺼﻮﻳﺮﯼ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﭘﺎﺭﻳﺲ ﻓﻮﺭﺍ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﻴﻠﻤﯽ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﯼ ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺍﻳﻢ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻓﻴﻠﻢ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺪ.

ﺍﺯ ﻃﺮﻓﯽ ﻣﮑﺎﻥ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﻳﮏ ﻓﻴﻠﻢ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﻓﺮﺩﯼ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮑﺎﻥ ﺭﻭﺳﺘﺎﯼ ﻓﻴﻠﻢ «ﮔﺎﻭ» ﺩﺍﺭﻳﻮﺵ ﻣﻬﺮﺟﻮﻳﯽ، ﻫﻮﻳﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻓﻴﻠﻢ ﮔﺎﻭ ﺭﺍ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭﭼﻪ ﻧﺎﻳﺐ ﮔﺮﺑﻪ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ «ﻗﻴﺼﺮ» ﮐﻪ ﻣﺤﻞ ﻭﻗﻮﻉ ﻣﻬﻢ ﺗﺮﻳﻦ ﺭﻭﻳﺪﺍﺩﻫﺎﯼ ﻓﻴﻠﻢ ﺍﺳﺖ، ﻓﻀﺎ ﻭ ﺣﺎﻝ ﻭ ﻫﻮﺍﯼ ﻓﻴﻠﻢ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ.

فیلم گاو

 ﻧﻤﺎﻳﯽ ﺍﺯ ﻓﻴﻠﻢ ﮔﺎﻭ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺩﺍﺭﻳﻮﺵ ﻣﻬﺮﺟﻮﻳﯽ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﯽ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺏّﯼّﻝ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺪ.

ﻓﻴﻠﻢ «ﺩﺍﺭﻭﺩﺳﺘﻪ ﻫﺎﯼ ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮐﯽ» ﻣﺎﺭﺗﻴﻦ ﺍﺳﮑﻮﺭﺳﻴﺰﯼ، ﺗﺼﻮﻳﺮﯼ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﻭﻭﺩﯼ ﺁﻟﻦ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﻣﮑﺎﻧﯽ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﻓﺮﺩﯼ ﺩﺍﺭﺩ.

این مطلب را هم بخوانید:   آموزش اصول سینما: ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﻣﺤﻮﺭﯼ

ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ، ﻣﮑﺎﻥ ﻳﮏ ﻓﻴﻠﻢ، ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺎﺭﻳﺨﯽ ﮐﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻓﻴﻠﻢ ﺩﺭ ﺑﺴﺘﺮ ﺁﻥ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺪ ﺭﺍ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﻭﻗﺘﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻤﺎﺭﯼ ﻭ ﺑﺎﻓﺖ ﺷﻬﺮﯼ ﻳﺎ ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﯽ ﻳﮏ ﻓﻴﻠﻢ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ، ﻓﻴﻠﻢ «ﻧﻮﺳﻔﺮﺍﺗﻮﯼ ﺧﻮﻥ ﺁﺷﺎﻡ» ﻭﺭﻧﺮ ﻫﺮﺗﺴﻮﮒ ﮐﺎﺭﮔﺮﺩﺍﻥ ﺁﻟﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺍﻗﺘﺒﺎﺱ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭﺍﮐﻮﻻﯼ ﺑﺮﺍﻡ ﺍﺳﺘﻮﮐﺮ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﻗﺮﻥ ﻧﻮﺯﺩﻫﻢ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺩ. ﺑﻴﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺑﺎﻓﺖ ﺷﻬﺮ ﻣﺤﻞ ﺳﮑﻮﻧﺖ ﺟﺎﻧﺎﺗﺎﻥ، ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺍﺻﻠﯽ ﻓﻴﻠﻢ ﻭ ﻣﻌﻤﺎﺭﯼ ﮔﻮﺗﻴﮏ ﻗﺼﺮ ﮐﻨﺖ ﺩﺭﺍﮐﻮﻻ، ﻓﻮﺭﺍ ﭘﯽ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻓﻴﻠﻢ ﺩﺭ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻧﺴﻴﺲ ﻓﻮﺭﺩ ﮐﺎﭘﻮﻻ ﺩﺭ ﺍﻗﺘﺒﺎﺱ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺭﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﮐﻮﻻﯼ ﺑﺮﺍﻡ ﺍﺳﺘﻮﮐﺮ، ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﺻﻠﯽ ﻣﺤﻞ ﻭﻗﻮﻉ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻳﻌﻨﯽ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺷﻬﺮ ﻟﻨﺪﻥ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ.

ﺩﺭﺍﮐﻮﻻ

ﻓﺮﺍﻧﺴﻴﺲ ﻓﻮﺭﺩ ﮐﺎﭘﻮﻻ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﮐﺎﺭﮔﺮﺩﺍﻧﯽ ﺻﺤﻨﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﻓﻴﻠﻢ ﺩﺭﺍﮐﻮﻻ ﮐﻪ ﻳﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻥ ﻫﺎﯼ ﺍﺻﻠﯽ ﺁﻥ ﻟﻨﺪﻥ ﻗﺮﻥ ﻧﻮﺯﺩﻫﻢ ﺍﺳﺖ.

ﻣﮑﺎﻥ، ﻣﺸﺨﺺ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮊﺍﻧﺮ (ﮔﻮﻧﻪ) ﻳﮏ ﻓﻴﻠﻢ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻣﺎ ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻤﺎ ﮊﺍﻧﺮﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻣﺜﻞ ﮊﺍﻧﺮ ﻭﺳﺘﺮﻥ، ﮊﺍﻧﺮ ﺟﻨﮕﯽ، ﮊﺍﻧﺮ ﺗﺎﺭﻳﺨﯽ، ﮊﺍﻧﺮ ﮔﺎﻧﮕﺴﺘﺮﯼ، ﮊﺍﻧﺮ ﺗﺮﺳﻨﺎﮎ.

ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮊﺍﻧﺮﻫﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺗﻨﮕﺎﺗﻨﮕﯽ ﺑﺎ ﻣﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺜﻼ ﺑﻴﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺻﺤﻨﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﻳﮏ ﺷﻬﺮ ﻗﺪﻳﻤﯽ (ﻣﺜﻼ ﺗﮕﺰﺍﺱ) ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﺟﺎﻥ ﻓﻮﺭﺩ ﻳﺎ ﻫﻮﺍﺭﺩ ﻫﺎﻭﮐﺰ، ﻣﯽ ﻓﻬﻤﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻳﮏ ﻓﻴﻠﻢ ﻭﺳﺘﺮﻥ ﻃﺮﻑ ﺍﺳﺖ.

ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﮎ ﺩﻫﻪ ﺷﺼﺖ، ﻳﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻥ ﻫﺎﯼ ﺍﺻﻠﯽ ﻓﻴﻠﻢ ﮔﺎﻧﮕﺴﺘﺮﯼ «ﭘﺪﺭﺧﻮﺍﻧﺪﻩ» ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ ﺷﻴﮑﺎﮔﻮﯼ ﺩﻫﻪ ﺳﯽ ﻣﮑﺎﻥ ﺭﻭﻳﺪﺍﺩﻫﺎﯼ ﻓﻴﻠﻢ ﮔﺎﻧﮕﺴﺘﺮﯼ «ﺗﺴﺨﻴﺮﻧﺎﭘﺬﻳﺮﺍﻥ»ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﺮﺍﻳﺎﻥ ﺩﯼ ﭘﺎﻟﻤﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻝ ﮐﺎﭘﻮﻥ ﮔﺎﻧﮕﺴﺘﺮ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﻳﯽ ﺍﺳﺖ.

ﻧﺨﻠﺴﺘﺎﻥ ﻫﺎﯼ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﺑﺎﺩﺍﻥ ﻭ ﺍﻫﻮﺍﺯ ﻭ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﺑﻬﻤﻨﺸﻴﺮ ﻳﺎ ﮐﺎﺭﻭﻥ ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ ﺍﻳﺮﺍﻥ، ﻣﮑﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﺟﻨﮕﯽ ﺍﻳﺮﺍﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻴﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﻮﺭﺍ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻓﻀﺎﯼ ﺟﻨﮓ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ ﻋﺮﺍﻕ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.

ﻣﮑﺎﻥ ﻳﮏ ﻓﻴﻠﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺳﺘﻮﺩﻳﻮ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻟﻮﮐﻴﺸﻦ ﻫﺎﯼ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺴﻴﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﻳﯽ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻮﺩﻳﻮﻫﺎﯼ ﮐﻤﭙﺎﻧﯽ ﻫﺎﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﻓﻴﻠﻤﺴﺎﺯﯼ ﺩﺭ ﻫﺎﻟﻴﻮﻭﺩ ﻓﻴﻠﻤﺒﺮﺩﺍﺭﯼ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﻮﺩﻳﻮﻫﺎ ﺁﻥ ﻗﺪﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﮐﻮﺭﻫﺎﯼ ﺑﺴﻴﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﺗﺎﺭﻳﺨﯽ ﻭ ﻭﺳﺘﺮﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻭ ﻓﻴﻠﻤﺴﺎﺯ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ ﻫﺎﯼ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﻓﻴﻠﻤﺒﺮﺩﺍﺭﯼ ﮐﻨﺪ. ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﯼ ﻋﻈﻴﻢ ﻭ ﺑﺎﺷﮑﻮﻩ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﺗﺎﺭﻳﺨﯽ «ﺑﻦ ﻫﻮﺭ» ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭﻳﻠﻴﺎﻡ ﻭﺍﻳﻠﺮ ﻭ «ﺩﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥ» ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺳﻴﺴﻴﻞ ﺏ ﺩﻭﻣﻴﻞ، ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﻮﺩﻳﻮﻫﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﻣﺮﺣﻮﻡ ﻋﻠﯽ ﺣﺎﺗﻤﯽ ﻧﻴﺰ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﮏ ﺷﻬﺮﮎ ﺳﻴﻨﻤﺎﻳﯽ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺑﺎﺯﺳﺎﺯﯼ ﮐﺮﺩ. ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ ﺷﻬﺮﮎ ﺩﻓﺎﻉ ﻣﻘﺪﺱ ﮐﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ، ﻣﮑﺎﻥ ﺍﺻﻠﯽ ﺭﻭﻳﺪﺍﺩﻫﺎﯼ ﺑﺴﻴﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﺟﻨﮕﯽ ﺍﺳﺖ.

این مطلب را هم بخوانید:   آموزش اصول سینما: ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻓﻴﻠﻢ، ﻓﻴﻠﻤﻨﺎﻣﻪ

ﻭﻳﺪﻳﻮ: ﺻﺤﻨﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺳﺮﻳﺎﻝ ﺗﺎﺭﻳﺨﯽ ﻫﺰﺍﺭﺩﺳﺘﺎﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻋﻠﯽ ﺣﺎﺗﻤﯽ

ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻤﺎﯼ ﻣﺪﺭﻥ، ﻣﮑﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ ﻳﮏ ﺍﻣﺮ ﮐﻴﻔﯽ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﯽ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎ، ﻣﮑﺎﻥ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻴﻠﻢ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻨﺼﺮﯼ ﺭﻭﺍﻳﯽ ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻠﻖ ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻳﮏ ﻓﻀﺎﯼ ﺭﻭﺍﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺭﻭﺣﻴﻪ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﻓﻴﻠﻢ ﮐﺎﻣﻼ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺍﺳﺖ.

ﻣﺜﻼ ﻣﺎﻳﮑﻞ ﺁﻧﺠﻠﻮ ﺁﻧﺘﻮﻧﻴﻮﻧﯽ ﮐﺎﺭﮔﺮﺩﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎﻳﯽ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ «ﺁﮔﺮﺍﻧﺪﻳﺴﻤﺎﻥ» (ﺑﻠﻮﺁﭖ) ﻭ «ﺻﺤﺮﺍﯼ ﺳﺮﺥ» ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﮑﺎﻥ ﻫﺎ ﺑﻪ ﮐﻴﻔﻴﺖ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﺵ، ﺣﺘﯽ ﻓﻀﺎﻫﺎﯼ ﺧﺎﺭﺟﯽ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺭﻧﮓ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﺗﺎﺭﮐﻮﻓﺴﮑﯽ، ﻣﮑﺎﻥ ﻫﺎ، ﺟﺰﺋﯽ ﺍﺯ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺁﺩﻡ ﻫﺎﯼ ﺩﺭﻭﻥ ﻓﻴﻠﻢ ﺍﻧﺪ، ﻳﻌﻨﯽ ﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻴﻠﻢ، ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻭ ﻓﻀﺎﺳﺎﺯﯼ ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ ﺩﺭﻭﻥ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺖ.

ﻭﻳﺪﻳﻮ: ﻧﻤﺎﻳﯽ ﺍﺯ ﻓﻴﻠﻢ ﺁﮔﺮﺍﻧﺪﻳﺴﻤﺎﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﺎﻳﮑﻞ ﺁﻧﺠﻠﻮ ﺁﻧﺘﻮﻧﻴﻮﻧﯽ

ﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﯼ ﻭﺍﻗﻌﯽ، ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺷﮑﻞ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻤﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ، ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﺎﻓﻪ ﻓﻴﻠﻢ «ﮐﺎﺯﺍﺑﻼﻧﮑﺎ» ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﺎﻳﮑﻞ ﮐﻮﺭﺗﻴﺲ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﻓﻪ ﺍﯼ ﺳﺎﺧﺘﮕﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﮑﺎﻥ ﻭﻗﻮﻉ ﻣﻬﻢ ﺗﺮﻳﻦ ﺭﻭﻳﺪﺍﺩﻫﺎﯼ ﻓﻴﻠﻢ ﮐﺎﺯﺍﺑﻼﻧﮑﺎ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﻴﻦ ﺯﻥ ﻭ ﻣﺮﺩ ﻓﻴﻠﻢ (ﻫﻤﻔﺮﯼ ﺑﻮﮔﺎﺭﺕ ﻭ ﺍﻳﻨﮕﺮﻳﺪ ﺑﺮﮔﻤﻦ) ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺷﮑﻞ ﻣﯽ ﮔﻴﺮﺩ. ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻓﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﻫﺮ ﮐﺎﻓﻪ ﺩﻳﮕﺮﯼ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺳﻴﻨﻤﺎ ﻭ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻓﻴﻠﻢ ﺯﻳﺒﺎ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﯼ ﮔﺬﺍﺭﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﻣﺮﺍﮐﺶ ﻭ ﺷﻬﺮ ﮐﺎﺯﺍﺑﻼﻧﮑﺎ ﺑﻴﻔﺘﺪ، ﺍﻭﻝ ﺳﺮﺍﻍ ﮐﺎﻓﻪ ﺭﻳﮏ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ ﭘﺎﺭﻳﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﻧﺎﺭﺩﻭ ﺑﺮﺗﻮﻟﻮﭼﯽ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ «ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺗﺎﻧﮕﻮ ﺩﺭ ﭘﺎﺭﻳﺲ» ﻳﺎ ﻟﻮﻳﯽ ﻣﺎﻝ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ «ﺁﺳﺎﻧﺴﻮﺭ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺳﮑﻮﯼ ﺍﻋﺪﺍﻡ» ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ، ﺑﺎ ﭘﺎﺭﻳﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ (ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ) ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺎﺭﻳﺲ ﺭﺍ ﺁﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺷﺎﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻗﺼﻪ ﻓﻴﻠﻢ ﺷﺎﻥ ﻭ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﺁﻥ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺗﻨﮕﺎﺗﻨﮕﯽ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘﺎﺭﻳﺲ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﺍﻳﻦ ﻓﻴﻠﻤﺴﺎﺯﺍﻥ ﺁﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﺟﻠﻮﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﺁﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﺟﻠﻮﻩ ﮔﺮ ﺷﻮﺩ.

این مطلب را هم بخوانید:   آموزش اصول سینما: ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﺩﺭﺍﻣﺎﺗﻴﮏ

ﻭﻳﺪﻳﻮ: ﻧﻤﺎﻫﺎﻳﯽ ﺍﺯ ﻓﻴﻠﻢ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﮐﺎﺯﺍﺑﻼﻧﮑﺎ ﺑﺎ ﺷﺮﮐﺖ ﻫﺎﻣﻔﺮﯼ ﺑﻮﮔﺎﺭﺕ ﻭ ﺍﻳﻨﮕﺮﻳﺪ ﺑﺮﮔﻤﻦ

ﺗﺼﺎﻭﻳﺮ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎ، ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺩﺭﻭﻥ ﺷﻬﺮﻭﻧﺪﺍﻥ ﺁﻥ ﺷﻬﺮﻫﺎ، ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ ﻳﮏ ﻓﻴﻠﻢ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ ﺭﻣﺎﻧﺘﻴﮏ، ﺷﻬﺮﻫﺎ ﺯﻳﺒﺎ، ﻧﺸﺎﻁ ﺁﻓﺮﻳﻦ ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﯽ ﺍﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﻧﻮﺁﺭ (ﺳﻴﺎﻩ) ﻭ ﮔﺎﻧﮕﺴﺘﺮﯼ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﻳﯽ ﻭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﯼ، ﺷﻬﺮﻫﺎ ﻋﻠﻴﺮﻏﻢ ﺯﻳﺒﺎﻳﯽ ﻇﺎﻫﺮﯼ ﺁﻧﻬﺎ، ﺟﻬﻨﻢ ﺗﺒﻬﮑﺎﺭﺍﻥ ﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﮑﺎﻧﯽ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺗﺮﺍﮊﻳﮏ ﻓﻴﻠﻢ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺁﻥ ﺑﺮ ﮐﻒ ﺁﺳﻔﺎﻟﺖ ﺳﺮﺩ ﺁﻥ ﺟﺎﻥ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ.

ﻓﻀﺎ ﻭ ﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻤﺎﯼ ﺍﮐﺴﭙﺮﺳﻴﻮﻧﻴﺴﺘﯽ ﻭ ﺳﻮﺭﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺘﯽ، ﻣﺎﻫﻴﺘﯽ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﯽ، ﺧﻮﺍﺏ ﮔﻮﻧﻪ ﻭ ﺭﻭﻳﺎﻳﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻥ ﻫﺎ ﻭ ﻓﻀﺎﻫﺎﯼ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ «ﻣﺘﺮﻭﭘﻮﻟﻴﺲ» ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻓﻴﻠﻤﺴﺎﺯ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺁﻟﻤﺎﻧﯽ ﻓﺮﻳﺘﺰﻻﻧﮓ ﻭ ﻳﺎ «ﻧﻄﻔﻪ» ﮐﺮﻳﺴﺘﻮﻓﺮ ﻧﻮﻟﻦ، ﮐﻼﻥ ﺷﻬﺮﻫﺎﻳﯽ ﺑﺎ ﻫﻴﺒﺘﯽ ﻏﻮﻝ ﺁﺳﺎ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ.

ﻣﺘﺮﻭﭘﻮﻟﻴﺲ

ﻧﻤﺎﻳﯽ ﺍﺯ ﻓﻴﻠﻢ ﺻﺎﻣﺖ ﻭ ﻋﻠﻤﯽ ﺗﺨﻴﻠﯽ ﺍﮐﺴﭙﺮﺳﻴﻮﻧﻴﺴﺘﯽ ﻣﺘﺮﻭﭘﻮﻟﻴﺲ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻓﻴﻠﻤﺴﺎﺯ ﺁﻟﻤﺎﻧﯽ ﻓﺮﻳﺘﺰ ﻻﻧﮓ

ﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻤﺎ ﻋﻴﻨﺎ ﺁﻥ ﭼﻴﺰﯼ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﮔﻴﺮﺩ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﻃﺮﺍﺣﯽ ﺻﺤﻨﻪ، ﻃﺮﺍﺣﯽ ﺩﮐﻮﺭ، ﻧﻮﺭ ﭘﺮﺩﺍﺯﯼ ﻭ ﻣﻴﺰﺍﻧﺴﻦ ، ﭼﻬﺮﻩ ﺩﻳﮕﺮﯼ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺫﻫﻨﯽ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﮐﺎﺭﮔﺮﺩﺍﻥ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺷﻮﺩ.

آموزش اصول سینما: عنصر ﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻤﺎ
امتیاز 5 از 1 رای

نظرتان را با ما در میان بگذارید