CineModern Telegram
آموزش اصول سینما: ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﻣﺤﻮﺭﯼ
امتیاز 5 از 1 رای

آموزش اصول سینما: ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﻣﺤﻮﺭﯼ

ﺷﺨﺼﻴﺖ ﭘﺮﺩﺍﺯﯼ ﻳﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﻬﻢ ﺗﺮﻳﻦ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺩﺭﺍﻣﺎﺗﻴﮏ ﻳﮏ ﻓﻴﻠﻢ ﺍﺳﺖ. ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﺧﻮﺏ ﻋﻤﻮﻣﺎ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﻳﯽ ﻗﻮﯼ، ﺟﺬﺍﺏ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﭘﺬﻳﺮﻧﺪ. ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺷﺎﻥ ﻋﻼﻗﻤﻨﺪ ﺳﺎﺯﻧﺪ ﺑﻪ ﻧﺤﻮﯼ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ، ﻓﻴﻠﻢ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﻼﻗﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺁﻥ ﻣﺎﻳﻮﺱ ﻧﺸﻮﻧﺪ.

ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺧﻮﺏ، ﺷﺨﺼﻴﺘﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﯼ ﻣﺤﮑﻤﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻳﺎ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺭﺍﻣﺎﺗﻴﮏ، ﺁﻥ ﭼﻴﺰﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﻳﮏ ﻓﻴﻠﻢ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺁﻥ ﺗﻼﺵ ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﺮ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻣﯽ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻋﺎﻣﻠﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﻣﯽ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺪﺍﻝ ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﯼ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﻫﺪﻑ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﻣﯽ ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻳﮏ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ ﺳﺮ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ ﻭ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺸﻤﮑﺶ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ، ﻋﻤﻞ ﺩﺭﺍﻣﺎﺗﻴﮏ ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ.

ﻫﺮ ﭼﻪ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﻫﺪﻑ ﻗﻮﯼ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﺸﻤﮑﺶ ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺩﺭﻭﻥ ﻓﻴﻠﻢ، ﺩﺭﺍﻣﺎﺗﻴﮏ ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺑﻪ ﻋﻼﻭﻩ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﻓﻴﻠﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻭﺭﭘﺬﻳﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺎﻭﺭﭘﺬﻳﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻗﻴﻖ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩ. ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻤﯽ ﺷﺨﺼﻴﺘﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻴﺎﻥ ﺍﻭ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻳﺶ ﻫﻴﭻ ﻧﺴﺒﺘﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺁﻥ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺑﺎﻭﺭﭘﺬﻳﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺜﻼ ﺩﺭ ﻳﮏ ﻓﻴﻠﻢ ﺩﺭﺍﻣﺎﺗﻴﮏ ﺟﺪﯼ، ﻳﮏ ﺁﺩﻡ ﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﻣﺮﺩﻧﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺭﻳﻨﮓ ﺑﻮﮐﺲ ﺑﺎ ﻳﮏ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺑﻮﮐﺲ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻭﺯﻥ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺩﻫﺪ ﻭ ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻳﮏ ﻓﻴﻠﻢ ﮐﻤﺪﯼ ﺑﺎ ﺑﺎﺯﯼ ﭼﺎﺭﻟﯽ ﭼﺎﭘﻠﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﭘﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ ﭼﺎﭘﻠﻴﻦ ﺷﺨﺼﻴﺘﯽ ﮐﻤﻴﮏ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻫﺎﯼ ﻋﺠﻴﺐ ﻭ ﻏﺮﻳﺐ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺳﺮ ﺑﺰﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﺩﺭﺍﻡ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ ﺭﺳﺪ.  ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻴﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮ ﻓﻴﺰﻳﮑﯽ، ﺳﻦ ﻭ ﺳﺎﻝ، ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ، ﺟﻨﺴﻴﺖ ﻭ  ﻭﻳﮋﮔﯽ ﻫﺎﯼ ﺭﻭﺣﯽ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﯽ ﻳﮏ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ، ﺗﻨﺎﺳﺐ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﻋﻤﺎﻟﯽ ﺑﺰﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺎﻳﯽ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺍﻧﺎﻳﯽ ﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻥ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ، ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﻨﺪ، ﮐﻞ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻓﻴﻠﻢ (ﻓﻴﻠﻤﻨﺎﻣﻪ) ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﻳﮏ ﻓﻴﻠﻢ ﭼﻴﺰﯼ ﺟﺰ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﻣﺎﺟﺮﺍﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩﯼ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺁﻥ ﺍﻧﺪ.

این مطلب را هم بخوانید:   آموزش اصول سینما: ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﺩﺭﺍﻣﺎﺗﻴﮏ

ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ

 ﭼﺎﺭﻟﯽ ﭼﺎﭘﻠﻴﻦ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ- ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﻳﮏ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﮐﻤﻴﮏ

ﻧﮑﺘﻪ ﻣﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺍﺻﻠﯽ (ﻣﺤﻮﺭﯼ) ﻓﻴﻠﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺪﻟﯽ ﻭ ﻳﺎ ﺑﻪ ﻗﻮﻝ ﺍﺭﺳﻄﻮ، ﻫﻤﺰﺍﺩ ﭘﻨﺪﺍﺭﯼ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺰﺩ. ﻋﻤﻮﻣﺎ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﺟﺬﺍﺏ ﺑﺎ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﻭ ﻭﺍﻻ ﻫﻤﺰﺍﺩ ﭘﻨﺪﺍﺭﯼ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺍﻧﮕﻴﺰﻧﺪ.

ﻣﺜﻼ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺳﻴﻨﻤﺎ ﺑﺎ ﺷﺨﺼﻴﺘﯽ ﻣﺜﻞ ﺯﺍﭘﺎﺗﺎ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ ﺍﻟﻴﺎ ﮐﺎﺯﺍﻥ، ﻫﻤﺰﺍﺩ ﭘﻨﺪﺍﺭﯼ ﻧﺰﺩﻳﮑﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﺯﺍﭘﺎﺗﺎ ﻳﮏ ﻓﺮﺩ ﺍﻧﻘﻼﺑﯽ ﻭ ﺧﺪﺷﻪ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ ﻭﺍﻻﻳﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﻘﺎﻧﺎﻥ ﻣﮑﺰﻳﮏ ﺍﺯ ﻇﻠﻢ ﻭ ﺳﺘﻢ ﻓﺌﻮﺩﺍﻝ ﻫﺎ ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻫﺎ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.

ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺩ ﺯﺍﭘﺎﺗﺎ

 ﻣﺎﺭﻟﻮﻥ ﺑﺮﺍﻧﺪﻭ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺩ ﺯﺍﭘﺎﺗﺎ، ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﻳﮏ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺍﻧﻘﻼﺑﯽ ﻭ ﺧﺪﺷﻪ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ

ﺍﻣﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻻﺯﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻣﺤﻮﺭﯼ، ﻫﺪﻑ ﻭﺍﻻﻳﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻫﻤﺰﺍﺩ ﭘﻨﺪﺍﺭﯼ ﮐﻨﺪ. ﮔﺎﻫﯽ ﻳﮏ ﻓﺮﺩ ﺗﺒﻬﮑﺎﺭ ﻭ ﮔﺎﻧﮕﺴﺘﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻤﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻫﻤﺪﻟﯽ ﻭ ﻫﻤﺰﺍﺩ ﭘﻨﺪﺍﺭﯼ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺰﺩ. ﻣﺜﻼ ﺑﺎﻧﯽ ﻭ ﮐﻼﻳﺪ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ ﻣﻌﺮﻭﻑ «ﺁﺭﺗﻮﺭﭘﻦ»، ﺯﻭﺟﯽ ﺗﺒﻬﮑﺎﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻫﻪ ﺳﯽ ﺑﻪ ﺑﺎﻧﮏ ﻫﺎ ﺩﺳﺘﺒﺮﺩ ﻣﯽ ﺯﻧﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻣﺮﺗﮑﺐ ﺟﻨﺎﻳﺖ ﻫﺎﯼ ﺯﻳﺎﺩﯼ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺮﺍﻫﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﭘﻠﻴﺲ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺷﻠﻴﮏ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﻭﻗﺘﯽ ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺪ ﺑﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺷﮏ ﻣﯽ ﺭﻳﺰﺩ. ﻋﻠﺖ ﺁﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻧﯽ ﻭ ﮐﻼﻳﺪ ﮔﺎﻧﮕﺴﺘﺮﻫﺎﻳﯽ ﺟﺬﺍﺏ ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﯽ ﺍﻧﺪ ﻭ ﻋﻠﻴﻪ ﺳﻴﺴﺘﻤﯽ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻓﺎﻉ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﻳﺎﻏﯽ ﮔﺮﯼ ﺁﻧﻬﺎ، ﺷﻮﺭﺵ ﻋﻠﻴﻪ ﻧﻈﻢ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺗﻠﻘﯽ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﺪﻟﯽ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﻣﯽ ﺍﻧﮕﻴﺰﺩ.

ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﻭﺳﺘﺮﻥ ﻭ ﮔﺎﻧﮕﺴﺘﺮﯼ ﻭ ﻧﻮﺁﺭ ﺻﺪﻕ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ «ﺳﺎﻣﻮﺭﺍﻳﯽ» ﮊﺍﻥ ﭘﯽ ﻳﺮ ﻣﻠﻮﻳﻞ، ﺁﻟﻦ ﺩﻟﻮﻥ (ﺳﺎﻣﻮﺭﺍﻳﯽ)، ﺁﺩﻣﮑﺸﯽ ﺑﯽ ﺭﺣﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﻧﺴﺮﺩﯼ ﺁﺩﻡ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ ﺍﻣﺎ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺍﻥ ﺳﻴﻨﻤﺎ ﺍﻳﻦ ﺁﺩﻣﮑﺶ ﺟﺬﺍﺏ ﻭ ﺯﻳﺒﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻋﻼﻗﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻓﻴﻠﻢ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ.

این مطلب را هم بخوانید:   آموزش اصول سینما: ﺍﺟﺰﺍﯼ ﺍﺻﻠﯽ ﻓﻴﻠﻢ

ﺑﺎﻧﯽ ﻭ ﮐﻼﻳﺪ

 ﻭﺍﺭﻥ ﺑﺘﯽ ﻭ ﻓﯽ ﺩﺍﻧﺎﻭﯼ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ ﺑﺎﻧﯽ ﻭ ﮐﻼﻳﺪ-  ﺯﻭﺝ ﮔﺎﻧﮕﺴﺘﺮ ﻭ ﺷﻮﺭﺷﯽ

ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺷﺎﻥ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ ﻭ ﻧﻘﺸﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺸﺒﺮﺩ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻪ ﺩﻭ ﺩﺳﺘﻪ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﺍﺻﻠﯽ ﻭ ﻓﺮﻋﯽ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ. ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﺍﺻﻠﯽ، ﺁﻧﻬﺎﻳﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻤﯽ ﺩﺭ ﺷﮑﻞ ﮔﻴﺮﯼ ﺩﺭﺍﻡ ﻓﻴﻠﻢ، ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﻭ ﮐﺸﻤﮑﺶ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺣﻞ ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﯽ ﻫﺎ ﻭ ﮔﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﻓﻴﻠﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺩﻭ ﺩﺳﺘﻪ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ (ﭘﺮﻭﺗﺎﮔﻮﻧﻴﺴﺖ) ﻭ ﺿﺪ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ (ﺁﻧﺘﺎﮔﻮﻧﻴﺴﺖ) ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ.

ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻣﺤﻮﺭﯼ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺮﻭﺗﺎﮔﻮﻧﻴﺴﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻬﻢ ﺗﺮﻳﻦ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻓﻴﻠﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﺟﺮﺍﻫﺎﯼ ﻓﻴﻠﻢ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻭ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺪ. ﺍﻭﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﻣﺸﺨﺼﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﯼ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻫﺪﻑ ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻭ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻳﺎ ﺁﻧﺘﺎﮔﻮﻧﻴﺴﺖ ﻳﺎ ﺿﺪ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺻﻠﯽ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻀﺎﺩ ﻭ ﺩﺭﮔﻴﺮﯼ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻣﺤﻮﺭﯼ، ﻋﺎﻣﻞ ﺧﻠﻖ ﻣﺎﺟﺮﺍﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﯼ ﻣﺤﺮﮐﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ، ﺍﻟﺰﺍﻣﺎ ﻳﮏ ﻓﺮﺩ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻳﮏ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ، ﻳﮏ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻳﺎ ﻳﮏ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﻭ ﻳﺎ ﺳﻴﺎﺳﯽ ﻣﺜﻞ ﮐﻠﻴﺴﺎ ﻳﺎ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻣﺤﻮﺭﯼ ﻓﻴﻠﻢ ﺑﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﻧﺪ. ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻳﮏ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﯽ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﻳﮏ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻣﺤﻮﺭﯼ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺩﺭﺍﻣﺎﺗﻴﮏ ﺍﻳﺠﺎﺏ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻳﮏ ﻓﻴﻠﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﮏ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺍﺻﻠﯽ ﻳﺎ ﻣﺤﻮﺭﯼ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻌﺪﺩ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﻣﺤﻮﺭﯼ ﻣﻮﺟﺐ ﮔﻴﺠﯽ ﻭ ﺳﺮﺩﺭﮔﻤﯽ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ.

ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﻓﺮﻋﯽ ﻧﻴﺰ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﻳﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﺷﻴﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻓﻴﻠﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﺍﺻﻠﯽ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﻭ ﻭ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﺍﺻﻠﯽ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ.

این مطلب را هم بخوانید:   آموزش اصول سینما: ﺻﺪﺍ ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻤﺎ

ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﻓﻴﻠﻢ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ، ﺑﻌﺪ ﻭ ﻋﻤﻖ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺩﻭ ﺩﺳﺘﻪ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ: ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﺳﺎﺩﻩ ﻳﺎ ﺗﺨﺖ ﻭ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ.

ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﺳﺎﺩﻩ ﻳﺎ ﺗﺨﺖ، ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﻳﯽ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﺎﻗﺪ ﻋﻤﻖ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺗﮏ ﺑﻌﺪﯼ ﻭ ﻗﺎﻟﺒﯽ ﺍﻧﺪ. ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﮐﺎﻣﻼ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﺪ ﻭ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻫﻤﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﯼ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺣﺪﺱ ﺑﺰﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﯽ ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻫﺪﻑ ﻫﺎﯼ ﺳﺎﺩﻩ ﺍﯼ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﻫﺎﯼ ﺳﺎﺩﻩ ﺍﯼ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎ، ﺧﻴﻠﯽ ﺗﺎﺛﻴﺮﮔﺬﺍﺭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺯﻭﺩ ﺍﺯ ﺫﻫﻦ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﭘﺎﮎ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ. ﻣﺜﻼ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﻋﺎﻣﻪ ﭘﺴﻨﺪ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﻳﺎ ﻫﻨﺪﯼ، ﻏﺎﻟﺒﺎ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﺳﺎﺩﻩ، ﺗﺨﺖ ﻭ ﮐﻢ ﻋﻤﻖ ﺍﻧﺪ ﻭﺍﮐﻨﺶ ﻫﺎﯼ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﻣﻼ ﻗﺎﺑﻞ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﯽ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻣﺎ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ، ﭼﻨﺪ ﺑﻌﺪﯼ ﺍﻧﺪ ﻭ ﻻﻳﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﺘﻌﺪﺩﯼ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﯼ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﯽ ﮐﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎ ﺑﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﻭﺍﮐﻨﺶ ﻫﺎﯼ ﻏﻴﺮﻣﻌﻤﻮﻝ ﺧﻮﺩ، ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺗﺪﺭﻳﺞ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻫﻤﻪ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﻪ ﻋﻤﻖ ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻭ ﭘﯽ ﺑﺒﺮﺩ.

ﻋﻤﻖ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﮐﻨﺠﮑﺎﻭ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺑﻌﺪﺍ ﭼﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭ، ﻋﻤﻞ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻣﻮﺛﺮﯼ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺳﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺯﺩ ﻭ ﭼﻪ ﻣﺎﺟﺮﺍﻳﯽ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻓﺘﺎﺩ. ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ، ﻋﻤﻖ ﻭ ﺏُﻋﺪ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺑﺎﻋﺚ ﺟﺬﺍﺑﻴﺖ ﻭ ﮔﻴﺮﺍﻳﯽ ﺍﻭ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺟﺬﺍﺏ ﺗﺮ ﻭ ﮔﻴﺮﺍﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﺟﺬﺍﺑﻴﺖ ﻓﻴﻠﻢ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

آموزش اصول سینما: ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﻣﺤﻮﺭﯼ
امتیاز 5 از 1 رای

نظرتان را با ما در میان بگذارید