آموزش اصول سینما: ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﺩﺭﺍﻣﺎﺗﻴﮏ

ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﻭﻳﮋﮔﯽ ﻳﮏ ﻓﻴﻠﻤﻨﺎﻣﻪ ﺩﺭﺍﻣﺎﺗﻴﮏ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﻳﮏ ﻣﺘﻦ ﺩﺭﺍﻣﺎﺗﻴﮏ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﻣﺘﻨﯽ ﻧﻤﺎﻳﺸﯽ ﺍﺳﺖ، ﻳﻌﻨﯽ ﻣﺘﻨﯽ ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﺍﺟﺮﺍﻳﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﺟﺬﺍﺑﻴﺖ ﻭ ﮐﺸﺶ ﻻﺯﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﺟﻠﺐ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﮐﺎﻓﯽ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﺬﺍﺕ ﭘﻨﺪﺍﺭﯼ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺰﺩ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﻓﻴﻠﻢ ﻋﻼﻗﻤﻨﺪ ﺳﺎﺯﺩ.

ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﺩﺭﺍﻣﺎﺗﻴﮏ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺭﻭﻳﺪﺍﺩﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻋﻠﺖ ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻟﯽ ﺑﻪ ﻧﺤﻮﯼ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﻳﺪﺍﺩ، ﻣﻌﻠﻮﻝ ﻭ ﻣﻨﺒﻌﺶ ﺍﺯ ﺭﻭﻳﺪﺍﺩ ﻣﺎﻗﺒﻞ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻋﻠﺖ ﺭﻭﻳﺪﺍﺩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻓﻴﻠﻤﻨﺎﻣﻪ ﻧﻮﻳﺲ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻠﻖ ﻓﻴﻠﻤﻨﺎﻣﻪ ﺍﯼ ﻣﺤﮑﻢ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎﺟﺮﺍﻫﺎﯼ ﺍﺻﻠﯽ ﻭ ﻓﺮﻋﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺸﺒﺮﺩ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻓﻴﻠﻢ ﻧﻘﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﻣﻨﺴﺠﻤﯽ، ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﮔﺮﻩ ﮔﺸﺎﻳﯽ ﺩﺭﺍﻣﺎﺗﻴﮏ ﺷﻮﺩ.

ﻫﺮ ﻣﺎﺟﺮﺍ (ﭼﻪ ﺍﺻﻠﯽ ﻭ ﭼﻪ ﻓﺮﻋﯽ) ﺭﺧﺪﺍﺩﯼ ﺩﺭﺍﻣﺎﺗﻴﮏ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻣﺤﻮﺭﯼ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻭ ﻭ ﻳﺎ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﻴﺮﯼ ﻭ ﺣﺮﮐﺘﺶ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ، ﺗﺎﺛﻴﺮ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺭﺩ.

ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ ﺍﻟﮕﻮﯼ ﮐﻼﺳﻴﮏ ﻓﻴﻠﻤﻨﺎﻣﻪ ﻧﻮﻳﺴﯽ، ﻫﺮ ﻓﻴﻠﻤﻨﺎﻣﻪ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﺳﻪ ﺑﺨﺶ ﺍﺻﻠﯽ ﺍﺳﺖ: ﻣﻘﺪﻣﻪ، ﺗﻨﻪ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ.

فیلمنامه

ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﺧﻄﯽ ﺳﺎﺩﻩ، ﻗﺎﻟﺐ ﻓﻴﻠﻤﻨﺎﻣﻪ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺭﻭﻳﺪﺍﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﮕﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﻠﺖ ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻟﯽ ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﻳﺪﺍﺩﻫﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻠﻴﺖ ﻓﻴﻠﻤﻨﺎﻣﻪ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﺩﺭﺍﻣﺎﺗﻴﮏ ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻫﺮ ﻓﻴﻠﻤﻨﺎﻣﻪ، ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻣﺤﻮﺭﯼ ﻭ  ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﯼ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﺸﺮﻳﺢ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﻓﻴﻠﻤﻨﺎﻣﻪ ﻧﻮﻳﺲ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ  ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﭼﻴﺴﺖ، ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺍﺻﻠﯽ ﺁﻥ ﮐﻴﺴﺖ ﻭ ﭼﻪ ﻣﻮﻗﻌﻴﺘﯽ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺮ ﭼﻘﺪﺭ ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﯼ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻫﺪﻑ ﻗﻮﯼ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺁﻥ ﺷﺨﺼﻴﺖ، ﺷﺨﺼﻴﺘﯽ ﺳﻴﻨﻤﺎﻳﯽ ﺗﺮ ﻭ ﺩﺭﺍﻣﺎﺗﻴﮏ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.

این مطلب را هم بخوانید:   آموزش اصول سینما: ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻓﻴﻠﻢ

ﺷﺨﺼﻴﺘﯽ ﻣﺤﻮﺭﯼ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﺪﻓﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻭ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺷﺪﻩ. ﻣﺜﻼ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﺍﺵ ﺑﺮﺳﺪ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﺪ ﻳﺎ ﺍﺯ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﭘﻮﻟﺶ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻳﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ.

ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺩﺭ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻳﮏ ﻓﻴﻠﻤﻨﺎﻣﻪ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺗﻌﺎﺩﻝ ﺣﺎﮐﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﯽ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ ﻭﻗﻮﻉ ﻳﮏ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﺩﻝ ﺑﺮﻫﻢ ﻣﯽ ﺭﻳﺰﺩ. ﻣﺜﻼ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ «ﻣﺎﺟﺮﺍﯼ ﻧﻴﻤﺮﻭﺯ» ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻓﺮﺩ ﺯﻳﻨﻪ ﻣﺎﻥ، ﻭﻳﻞ ﮐﻴﻦ (ﮔﺮﯼ ﮐﻮﭘﺮ)، ﮐﻼﻧﺘﺮ ﺷﻬﺮ ﻫﺎﺩﻟﯽ ﻭﻳﻞ، ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ، ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺷﻐﻠﺶ ﮐﻨﺎﺭﻩ ﮔﻴﺮﯼ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻳﮏ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﺑﯽ ﺩﺭﺩﺳﺮ، ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺯﻥ ﺯﻳﺒﺎﻳﺶ، ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﻨﺪ، ﺑﺎﺧﺒﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻧﮏ ﻣﻴﻠﺮ، ﺗﺒﻬﮑﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺑﺎ ﻗﻄﺎﺭ ﻧﻴﻤﺮﻭﺯﯼ ﻭ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺷﻬﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ.

ﻣﺎﺟﺮﺍﯼ ﻧﻴﻤﺮﻭﺯ

 ﭘﻮﺳﺘﺮ ﻓﻴﻠﻢ ﻣﺎﺟﺮﺍﯼ ﻧﻴﻤﺮﻭﺯ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻓﺮﺩ ﺯﻳﻨﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺑﺎﺯﯼ ﮔﺎﺭﯼ ﮔﻮﭘﺮ ﻭﮔﺮﻳﺲ ﮐﻠﯽ

ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺗﻌﺎﺩﻝ ﻭ ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﯽ ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺭﻳﺰﺩ ﻭ ﮐﻼﻧﺘﺮ ﺩﺭ ﻳﮏ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺩﺭﺍﻣﺎﺗﻴﮏ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﻓﺮﺍﻧﮏ ﻣﻴﻠﺮ ﻭ ﺩﺍﺭﻭﺩﺳﺘﻪ ﺗﺒﻬﮑﺎﺭ ﺍﻭ ﻭ ﻳﺎ ﺗﺮﮎ ﺷﻬﺮ ﻭ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺷﺮ ﻓﺮﺍﻧﮏ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﮔﻴﺮﺩ ﻭ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﮕﻴﺮﺩ.

ﺍﻫﺎﻟﯽ ﺷﻬﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﺮﻏﻴﺐ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﻨﺪ، ﺍﻣﺎ ﺍﻭ ﻣﻐﺮﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻓﺮﺍﺭ ﺭﺍ ﭼﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﺪ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻣﯽ ﮔﻴﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻓﺮﺩ ﻭ ﻫﻤﮑﺎﺭﺍﻥ ﺟﻨﺎﻳﺘﮑﺎﺭﺵ ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺷﻮﺩ. ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺩﺭﺭﻭﻳﯽ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ ﺑﺨﺶ ﺩﻭﻡ ﻳﺎ ﺗﻨﻪ ﻓﻴﻠﻤﻨﺎﻣﻪ، ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻣﺤﻮﺭﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﻮﺍﻧﻌﯽ ﻣﻮﺍﺟﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﺮ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﯽ ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻳﺎ ﻓﻴﻠﻤﻨﺎﻣﻪ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﻨﺪ.

این مطلب را هم بخوانید:   آموزش اصول سینما: ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻓﻴﻠﻢ، ﻓﻴﻠﻤﻨﺎﻣﻪ

ﺍﻳﻨﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻭ ﺁﻥ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺩﺭﮔﻴﺮﯼ ﻭ ﮐﺸﻤﮑﺶ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺸﻤﮑﺶ ﻧﻴﺮﻭﯼ ﻣﺤﺮﮐﻪ ﻓﻴﻠﻤﻨﺎﻣﻪ ﻭ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﺸﻤﮑﺶ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭﺍﻣﺎﺗﻴﮏ ﺗﺮﻳﻦ ﻋﻨﺼﺮ ﻳﮏ ﻓﻴﻠﻤﻨﺎﻣﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﺍﺻﻼ ﺩﺭﺍﻣﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﺸﻤﮑﺶ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎﯼ ﻧﻮﻉ ﻣﺎﻧﻌﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﻓﻴﻠﻢ (ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻣﺤﻮﺭﯼ) ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﮔﻴﺮﺩ، ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ. ﻣﺜﻼ ﮐﺸﻤﮑﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﺸﻤﮑﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﮐﺸﻤﮑﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ، ﮐﺸﻤﮑﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﮐﺸﻤﮑﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ.

ﻓﻴﻠﻢ ﻣﺎﺟﺮﺍﯼ ﻧﻴﻤﺮﻭﺯ ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎﯼ ﮐﺸﻤﮑﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ (ﺩﺭﮔﻴﺮﯼ ﮐﻼﻧﺘﺮ ﺑﺎ ﻓﺮﺍﻧﮏ ﻣﻴﻠﺮ ﻭ ﺩﺍﺭﻭ ﺩﺳﺘﻪ ﺍﺵ) ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ «ﻗﻴﺼﺮ» ﻣﺴﻌﻮﺩ ﮐﻴﻤﻴﺎﻳﯽ ﻧﻴﺰ، ﺗﻀﺎﺩ ﻭ ﮐﺸﻤﮑﺶ ﺍﺻﻠﯽ ﺑﻴﻦ ﻗﻴﺼﺮ (ﺑﻬﺮﻭﺯ ﻭﺛﻮﻗﯽ) ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺁﺏ ﻣﻨﮕﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺍﻭ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺳﺒﺐ ﻣﺮﮒ ﺍﻭ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ «ﻣﺮﺩﯼ ﺍﺯ ﺁﺭﺍﻥ» ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺭﺍﺑﺮﺕ ﻓﻼﻫﺮﺗﯽ، ﮐﺸﻤﮑﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺳﺮﮐﺶ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺣﺸﯽ ﻭ ﺁﺑﺎﺩ ﮐﺮﺩﻥ ﺯﻣﻴﻦ ﻫﺎﯼ ﺳﻨﮕﻼﺧﯽ ﻭ ﻟﻢ ﻳﺰﺭﻉ، ﺗﻼﺵ ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.

ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ «ﮐﺸﺘﻦ ﻣﺮﻍ ﻣﻘﻠﺪ»، ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ ﺭﺍﺑﺮﺕ ﻣﻮﻟﻴﮕﺎﻥ، ﺍﺗﯽ ﮐﺎﺕ (ﺑﺎ ﺑﺎﺯﯼ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﮔﺮﻳﮕﻮﺭﯼ ﭘﮏ) ﮐﻪ ﻭﮐﻴﻞ ﺩﺍﺩﮔﺴﺘﺮﯼ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻳﮏ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﮋﺍﺩﭘﺮﺳﺖ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ، ﺑﺮﺍﯼ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﺣﻘﻮﻕ ﻓﺮﺩ ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﺗﻬﺎﻡ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﺑﻪ ﺩﺧﺘﺮﯼ ﺳﻔﻴﺪﭘﻮﺳﺖ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻴﮕﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ، ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﮐﻞ ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﻫﺎﯼ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮏ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺑﺠﻨﮕﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﻟﻄﻤﻪ ﻫﺎﯼ ﺯﻳﺎﺩﯼ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ «ﺗﻌﻘﻴﺐ»، ﺁﺭﺗﻮﺭﭘﻦ ﻧﻴﺰ ﮐﺸﻤﮑﺶ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﯼ ﺑﻴﻦ ﻣﺎﺭﻟﻮﻥ ﺑﺮﺍﻧﺪﻭ (ﮐﻼﻧﺘﺮ ﺷﻬﺮ) ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﮋﺍﺩﭘﺮﺳﺖ ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ ﺁﻥ ﺷﻬﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﺎ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻳﯽ ﺍﺯ ﮐﺸﻤﮑﺶ ﻓﺮﺩ (ﺍﻧﺴﺎﻥ) ﺑﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.

این مطلب را هم بخوانید:   دوره آموزش فیلمنامه نویسی – قسمت پنجم

ﮐﺸﺘﻦ ﻣﺮﻍ ﻣﻘﻠﺪ

 ﻧﻤﺎﻳﯽ ﺍﺯ ﻓﻴﻠﻢ ﮐﺸﺘﻦ ﻣﺮﻍ ﻣﻘﻠﺪ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺭﺍﺑﺮﺕ ﻣﻮﻟﻴﮕﺎﻥ ﺑﺎ ﺑﺎﺯﯼ ﮔﺮﻳﮕﻮﺭﯼ ﭘﮏ

ﮔﺎﻫﯽ ﮐﺸﻤﮑﺶ، ﺑﻴﻦ ﻳﮏ ﻓﺮﺩ ﻭ ﻳﮏ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺳﻴﺎﺳﯽ (ﻣﺜﻼ ﺣﮑﻮﻣﺖ) ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ. ﻣﺜﻼ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ «ﻣﺮﺩﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺼﻮﻝ» ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻓﺮﺩ ﺯﻳﻨﻪ ﻣﺎﻥ، ﭘﻞ ﺍﺳﮑﺎﻓﻴﻠﺪ ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﺳﺮ ﺗﺎﻣﺲ ﻣﻮﺭ، ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﻨﺮﯼ ﻫﺸﺘﻢ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﻃﻼﻕ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺯ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﻭ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺑﺎ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﺍﺵ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺟﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺍﻳﻦ ﮐﺸﻤﮑﺶ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺭﺩ.

ﻓﻴﻠﻢ «۱۹۸۴» ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﺎﻳﮑﻞ ﺭﺩﻓﻮﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ ﺭﻣﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﺟﺮﺝ ﺍﻭﺭﻭﻝ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ، ﻧﻈﺎﻣﯽ ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩﯼ ﻭ ﺗﻮﺗﺎﻟﻴﺘﺮ ﺭﺍ ﺗﺮﺳﻴﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﮐﻤﯽ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺑﺰﺭﮒ (Big Brother) ﺑﺮ ﺁﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.

ﻗﺴﻤﺖ ﺳﻮﻡ ﻧﻴﺰ ﮔﺮﻩ ﮔﺸﺎﻳﯽ ﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ، ﻓﻴﻠﻤﻨﺎﻣﻪ ﻧﻮﻳﺲ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﭘﺮﺳﺶ ﻫﺎﻳﯽ ﺍﺯ ﻗﺒﻴﻞ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ؟ ﭼﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻣﺤﻮﺭﯼ ﻣﯽ ﺁﻳﺪ؟ ﺁﻳﺎ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻫﺪﻓﺶ ﻣﯽ ﺭﺳﺪ ﻳﺎ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﯽ ﻓﻴﻠﻢ، ﻣﺘﺤﻮﻝ ﺷﺪﻩ ﻳﺎ ﺧﻴﺮ، ﭘﺎﺳﺦ ﺩﻫﺪ.

ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻓﻴﻠﻢ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﺷﺮﻭﻉ ﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻗﻮﯼ ﻭ ﺗﺎﺛﻴﺮﮔﺬﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺗﺎ ﻣﺪﺕ ﻫﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﺮﮎ ﺳﺎﻟﻦ ﺳﻴﻨﻤﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻔﮑﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻓﻴﻠﻢ ﻭ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﺁﻥ ﻭﺍﺩﺍﺭﺩ.

نظرتان را با ما در میان بگذارید




کانال تلگرامی ما رو از دست ندید!