کانال تلگرامی ما رو از دست ندید!

نقد و بررسی فیلم At Eternity’s Gate

نویسنده: 

بر دروازه ابدیت ، ساخته جولیان اشنابل ، تلفیقی است از دو مدیوم خاص بصری در هنر ، یعنی سینما و نقاشی. عنوانی که مربوط به یکی از نقاشی های ونسان ون گوگ است ، فیلمسازی که در کنار حرفه فیلمسازی، در اصل نقاش است و فیلمی که با خلاقیت ها و ایده های ویژه بصری ، مروری بر سرگذشت ونسان ون گوگ دارد.

آنچه که “بر دروازه ابدیت” را به نسخه ای منحصر به فرد بین آثار بیوگرافی تبدیل میکند ، عدم محدودیت فیلم به شخصیت و سرگذشت شخصیت است و اتفاقا از معدود فیلم هایی است که در این ژانر ، تا حدودی ضد داستان و حس محور عمل کرده است. به همین خاطر فیلم چندان مناسب افرادی که کنجکاوند تا داستان زندگی ون گوگ را مرور کنند نیست و جذابیتی که در خود پنهان کرده ، در این است که به درونی ترین حالات و احساسی ترین موقعیت های شخصیتش میپردازد و این مسئله را جز در به کارگیری تکنیک های خاص بصری ممکن نیست طور دیگری ارائه داد.

فیلم در آغاز با صفحه ای مشکی و نریشنی شعرگونه ظاهر میشود و سپس با فلش فورواردی که مربوط به اواخر فیلم است ، در فضایی که در عین حال ملتهب و احساسی است قرارتان میدهد. احتمالا دوربینی که در ابتدای فیلم با آن مواجه میشوید ، برایتان یادآور سینمای ترنس مالیک و نما های سیال و رهای این فیلمساز است اما رفته رفته ، “بر دروازه ابدیت” ، فرم خود را پیدا کرده و دلبری های تکنیکال خود را آغاز میکند. همگام سازی و تطابق درونیات شخصیت فیلم با آن فرمی که فیلم قصد ارائه اش را داشته ، نه تنها حاصل دوربین سوبژکتیو و “کاراکترمحور” فیلم است ، بلکه نوعی تطابق با سبک نقاشی های خود ون گوگ نیز دارد. در پایه ای ترین توضیح مکتب امپرسیونیسم آمده که چنین نقاشی هایی متکی بر درونیات و تاثیرهای گذرای ذهنی هنرمند است و معمولا برای تصویر کردن چنین دریافت هایی ، باید سریع و گاها شلخته به کار میپرداختند. حال آنکه تکنیک به کار رفته در به تصویر کشیدن این فیلم نیز تحت تاثیر همین تئوری ، و البته متکی بر درونیات ون گوگ بعنوان یک امپرسیونیست است.

این مطلب را هم بخوانید:   نقد سریال The Handmaid's Tale قسمت ششم از فصل دوم

موردی که به کیفیت این تطابق فیلمیک افزوده ، تجربیات کارگردان در عرصه نقاشی نیز بوده است. در فیلم گاها شاهد سوییچ شدن فضاهای رنگی به یکدیگر هستیم که در راستای قدم گذاشتن به همان درونیات کاراکتر اصلی شکل گرفته و هم نشینی نماهای وایدِ ناتورالیستی در کنار نماهای بسته ای که وابسته به شخصیت های فرعی ، یا اومانیستی اند یا دگماتیسم ، نمایانگر آشفتگی های ذهنی ون گوگ و مرور جنونِ شخصیتی اوست. این چنین است که “بر دروازه ابدیت” با الهام از شناخت روان ، به ارائه اثری قابل دفاع که ترکیب چشم نوازی از سینما و نقاشی است ، تبدیل میشود.

نظرتان را با ما در میان بگذارید